De nadelen van introvert zijn

Mijn introverte persoonlijkheid heb ik al wel vaker vermeld hier op mijn blog. De nadelen van zo'n introverte persoonlijkheid, voor mij dan althans, heb ik echter nog nooit besproken. Het is voor mij vrijwel altijd een opgave om mij tussen mensen te begeven. Een typische introvert haalt dan ook energie uit zichzelf, terwijl een extrovert dat uit andere mensen haalt. En in onze hypersociale maatschappij wordt introversie daarom al snel als mankement gezien; men vindt je te teruggetrokken en afstandelijk, saai of zelfs arrogant. En dat terwijl je, als introvert, gewoon meer tijd nodig hebt om prikkels te verwerken. Er is dus niets mis met je persoonlijkheid want introversie is geen afwijking! Helaas kan dat af en toe wel zo voelen. 


EXTRA INFO VOORAF!
Introverten halen energie uit zichzelf. Hun batterijen laden op door alleen te zijn. 
Extroverten halen energie uit andere mensen. Hun batterijen laden op door het hebben van sociaal contact. 
Ambiverten zijn mensen die zowel introverte als extroverte eigenschappen hebben. 

Het merendeel van de bevolking zou ambivert zijn en zich niet per sé in het vakje 'introvert' of 'extrovert' thuisvoelen. 

We bevinden ons dus allemaal wel ergens op het introvert/extrovert-spectrum, en toen ik daar voor het eerst over hoorde vielen er voor mij heel wat puzzelstukjes op hun plaats. Ik heb mij heel vaak 'anders' gevoeld en plots bleek ik dan toch normaal te zijn. Het is dan ook logisch dat we niet allemaal op dezelfde plaats op dat spectrum staan natuurlijk. We zijn allemaal verschillend. En dat heeft me doen inzien dat ik simpelweg ben zoals ik ben. En dat is oké. Ook al ondervind ik, zoals ik eerder al zei - in deze hypersociale maatschappij, regelmatig wat nadelen aan introvert zijn.



NADELEN DIE IK ONDERVIND AAN INTROVERT ZIJN

Te veel nadenken
Ik denk zoveel na dat het bij mij al snel omslaat in piekeren. Ik ben bijvoorbeeld constant bezig met hoe ik overkom en heb daarom ook al snel het gevoel dat mensen mij negatief beoordelen. In tegenstelling tot een extrovert, die (algemeen gesproken) na een paar minuten alweer alles vergeten is en vrolijk verder kan met zijn leven, blijf ik mij alles aantrekken. Ik weet maar al te goed dat ik wat minder moet nadenken en (veel!) meer moet loslaten, maar op dat vlak is de theorie toch wat makkelijker dan de praktijk. 

Niet tot actie komen
Doordat ik zoveel en zo lang nadenk, begin ik vaak over heel wat dingen te twijfelen en word ik onzeker. En dat zorgt er op zijn beurt weer voor dat ik niet tot actie kom. Ik kan mij op details blijven focussen en dat is heel irritant. Soms moet ik wat minder nadenken en gewoon doen. 

Trage(re) interactiesnelheid 
Gesprekken aangaan met mensen vind ik niet zo leuk omdat ik altijd alles wil laten bezinken, om vervolgens een grondig welbedacht antwoord te formuleren in mijn hoofd, voordat ik reageer. En dat gaat natuurlijk niet wanneer ik face-to-face met iemand aan het praten ben. Dan heb ik geen tijd om na te denken en mijn reactie voor te bereiden. En daar heb ik het moeilijk mee.

Extroverte mensen daarentegen, die denken en praten tegelijkertijd. (Of die denken pas nadat ze hebben gepraat?) In een groepje mensen ben ik, als introvert die over alles veel te veel nadenkt, dus vaak te laat met praten. Mijn interactiesnelheid is veel trager dan die van een typische extravert. 

Om die reden kom ik online, of schriftelijk, veel vlotter over. Op deze manier kan ik langer nadenken over hetgeen ik wil zeggen en kan ik mijn mening beter formuleren. 

Verlegen overkomen
Omdat ik dus niet vaak meteen weet wat te zeggen, vind ik het al snel ongemakkelijk om met mensen te praten. Dat vele nadenken maakt mij niet meteen de meest vlotte persoon. Ik zwijg dan ook meer wel dan niet en dan kom ik al snel, onterecht, verlegen over. 

Arrogant overkomen
Wanneer mensen die mij niet goed kennen mij niet verlegen vinden, dan is de kans groot dat ze mij arrogant vinden overkomen. En dat vind ik niet altijd onlogisch. Soms vermijd ik contact namelijk liever omdat het voor mij simpelweg allemaal te vermoeiend is. Dat is dus niet omdat ik mij beter voel dan iemand anders. Integendeel. Dat is 'gewoon' een nadeel dat ik ondervind aan mijn introvert zijn.

Wanneer ik bijvoorbeeld onverwacht iemand die ik ken tegenkom in het openbaar, dan is het altijd mijn eerste reactie om weg te lopen. Simpelweg omdat ik daar niet op voorbereid ben. 

Snel geïrriteerd door sociaal contact
Een social butterfly kan je me absoluut niet noemen; ik ben een typische lone wolf. Ik vermijd drukte liever en ik heb geen moeite met tijd alleen spenderen omdat ik weet dat ik op mezelf tenminste kan rekenen. Ik ben graag alleen.

In tegenstelling tot mijn vrienden heb ik ook helemaal niet de behoefte om tot in de details te vertellen wat ik allemaal gedaan heb de afgelopen tijd. Zo krijg ik regelmatig berichtjes van vrienden waarin die enthousiast vertellen wat ze hebben meegemaakt. Natuurlijk lees ik die berichten dan graag en luister ik ook graag naar al de verhalen die ik altijd te horen krijg, maar zelf kan ik het niet opbrengen om op die manier ook tegen iedereen over mijn leven te praten.

Natuurlijk praat ik soms ook weleens graag, éh. Maar ik ben mij altijd héél bewust van wat ik zeg en tegen wie ik praat. Ik spreek dus (bij voorkeur) enkel op het juiste moment en met de juiste persoon. Een flapuit of een grote prater zal ik dus niet snel worden.

Allergisch voor onverwacht bezoek
Onverwacht de deurbel horen wanneer ik gezellig in de zetel zit? Dat zorgt er bij mij voor dat ik volledig verstijf. Ik kan daar niet zo goed mee omgaan. Ik weet altijd graag wat mij te wachten staat zodat ik mij daar, ook al is het maar een beetje, op kan voorbereiden.

Sociale media voelt soms te sociaal
Ik kan mijn ei kwijt door (o.a.) te bloggen en dat is leuk. Echter voel ik mij soms ook in deze online wereld een buitenbeentje omdat het sociale aspect van sociale media mij minder ligt. Ik deel graag content op het wereldwijde web, maar weet niet altijd goed hoe ik moet omgaan met andere content creators. Ik heb simpelweg niet de behoefte om op elk artikel dat ik lees of elke foto die ik zie te reageren. Integendeel zelfs. Ik doe dat alleen als ik het gevoel heb dat ik ook echt iets te zeggen heb. Op die manier beland ik natuurlijk wel altijd op de achtergrond en, in deze sociale online wereld, voelt dat soms best een beetje abnormaal.

Last van FOMO 
Oftewel: fear of missing out. Omdat ik zo graag thuis ben, en daarom ook effectief vaak thuisblijf, lijkt het soms wel alsof ik alle leuke activiteiten en hippe evenementen mis. En dat is natuurlijk heel tegenstrijdig, want ik kies er uiteraard zelf voor om thuis te blijven zitten. Ik denk dat ik de balans tussen thuisblijven en uitgaan nog wat meer moet zoeken, en mezelf af en toe wat uit mijn comfort zone moet pushen op dat vlak. 

Mensen begrijpen het vaak niet
Ondertussen is het wel al duidelijk dat ik graag alleen ben. En dat ik graag tijd thuis spendeer. Ik heb niet zoveel behoefte aan sociaal contact en ik vind altijd wel iets om te doen in huis. Vervelen doe ik mij dus niet snel. En hoewel mensen dat vaak niet begrijpen, is het op zich niet zo raar om thuis te blijven. Dat is uiteindelijk ook een activiteit op zich. 

Ook het feit dat ik niet altijd iets zeg, wil zeker niet zeggen dat ik daarom geen mening heb. Ik heb gewoon niet altijd de behoefte om die te delen. Ook daar kijken mensen weleens van op. 

Soms begrijp ik het zelf ook niet
Misschien wel het meest 'lastige' aan mijn introversie is het feit dat ik mezelf op dat vlak ook nog niet helemaal begrijp. Soms denk ik weleens: 'Waarom kan ik niet gewoon zeggen wat ik denk?'. Dat zou (soms) zoveel makkelijker zijn. Maar op de één of andere manier kàn ik dat gewoon niet.

Ook kan het voorvallen dat ik heel erg kan uitkijken naar een bepaalde activiteit, tot de dag zelf. Dan kan ik er zo tegenop zien dat ik afzeg. Zomaar. Zonder reden. En dat vind ik zelf ook heel vervelend. 

Mocht ik mezelf dus wat beter begrijpen, dan kon ik aan die puntjes werken.



CONCLUSIE
Ik heb het geprobeerd hoor, extrovert zijn. Zeker tijdens mijn tienerjaren omdat ik toen de druk extra hard voelde om sociaal te zijn. Ik dacht dat ik aan mijn extroverte kant kon (en moest) werken zodat mijn introverte kenmerken zouden minderen. Dat ging mij echter niet goed af en ik zette mijzelf op die manier alleen maar meer voor schut. 

Ik blijf dus maar gewoon mijn introverte zelf. Soms voelt het wel nog steeds alsof ik tegen de stroom (van de rest van deze hypersociale maatschappij) inzwem. Maar dan bedenk ik me dat alles zo z'n voor- en nadelen heeft.
En het feit dat ik perfect gelukkig kan zijn in mijn eentje is iets waar ik van moet genieten.
Dat is namelijk iets dat een extrovert niet kan ;)

Voel jij je meer introvert of extrovert? 


10 opmerkingen

  1. Mooi artikel en ik herken me zeker in het introvert zijn. Vroeger was ik nog meer introvert dan nu, ik probeer soms wat extroverter te zijn. Ik denk soms ook teveel na en tot actie overkomen kan ook wat langer duren, dus daar werk ik nu ook meer aan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. Bij mij is het net omgekeerd; ik was vroeger minder introvert dan nu. Ik probeer echter ook wel te werken aan de puntjes waar ik mij aan stoor. Zeker aan dat te veel nadenken. Dat moet echt wat minderen hier!

      Verwijderen
  2. Herkenbaar! Ik ben zeker een introvert. Ik vind sociaal contact wel leuk (mits het met de juiste mensen is), maar het kost me ook veel energie :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad. Ik vind sociaal contact, op tijd en stond, ook wel leuk. Mits het met de juiste mensen is :)

      Verwijderen
  3. Mooi, open artikel. Ik ben een echte introvert en herken veel van wat je schrijft. Het gekke is dat je als introvert vaak wordt gezien als 'anders', terwijl ik dan denk: wie heeft bepaald dat al dat sociale tegenwoordig de norm is? Vroeger was je volgens mij als introvert veel meer 'de norm', simpelweg omdat het leven zich meer thuis afspeelde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. En inderdaad. Daar heb ik ook al over nagedacht. We zijn geëvalueerd tot zo'n sociale maatschappij dat introverten vaak als 'anders' worden aanzien. Volgens mij komt er op dat vlak ooit nog weleens een keerpunt en gaan we beseffen dat té sociaal ook niet goed is.

      Verwijderen
  4. Ik dacht altijd een introvert te zijn, maar ik denk dat ik een beetje een mix van intro- en extravert ben.. Wat ook niet slecht is, vind ik persoonlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is absoluut niet slecht. Zolang je zelf maar tevreden bent. Ik zou zelf ook liever een mix van beiden zijn. Volgens mij geniet je op die manier het beste van beide 'werelden' :)

      Verwijderen
  5. Ik ben wel vooral een introvert. Ik geniet wel van sociaal contact in kleine kring (max 3 extra mensen) en dan kan ik ook heel uitbundig en sociaal zijn maar ik heb daarna wel echt me-time nodig om op te laden. En haha oh die deurbel en onverwachts bezoek. Herkenbaar! Ik kan daar ook niet mee om. 't Is spijtig dat mensen los in onze living kunnen kijken en mij kunnen zien, anders zou ik gewoon niet open doen. Je moet bij mij echt niet gewoon eens voor de gezelligheid langskomen. Ik heb gelukkig totaal geen last van fomo. Ben altijd blij als ik ergens niet bij hoef te zijn :p

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Die fomo is echt irritant. Ik ben ook altijd blij als ik gezellig thuis kan blijven, maar heb dan achteraf altijd het gevoel dat ik iets gemist heb ofzo. Heel vervelend!

      Verwijderen