De balans tussen tijd samen en tijd apart

Hoewel ik ben opgegroeid met sprookjes vol prinsen op witte paarden en Disney verhalen waarin de liefde altijd alles overwint, heb ik toch geen enkel romantisch bot in mijn lichaam. Die stereotiepe visie op de liefde is bij mij dus niet blijven hangen. Integendeel. Hand in hand lopen op straat en dinertjes bij kaarslicht zijn dingen waar ik spontaan geïrriteerd van met mijn ogen begin te rollen. Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht en kan ook makkelijk tijd spenderen zonder mijn partner. En door corona heb ik dat laatste recent ook wat langer dan gewoonlijk moeten doen.

Afgelopen weekend was het weer zover; mijn familie zat opnieuw samen aan tafel. De laatste keer werd er gebodyshamed en tegen mijn broer gezegd dat hij iets aan zijn uiterlijk moest veranderen. Dit keer ging het over Kristof en mij, en hoe wij, vanwege corona, elkaar maar liefst drie weken lang hebben moeten missen. In mijn ogen was dat niet bijster bijzonder. Want wat moet dat moet. Maar sommige mensen vinden zo'n situatie wel heel speciaal. Want hoe kan je elkaar zo lang missen? 'Ik zou dat echt niet kunnen!', werd er al snel gezegd. En net dàt is wat ik dan weer bijzonder vind. Want hoe is het mogelijk dat je onmogelijk zonder elkaar kan? Er bestaan wel ergere dingen in het leven dan elkaar tijdelijk niet kunnen zien, denk ik dan.

Ik word er ook wel vaker mee geconfronteerd, met koppels die niet zonder elkaar blijken te kunnen. Sommige paren geven zelf ook aan dat ze zo goed als alles samen doen. Van samen naar de winkel gaan tot afspreken met vrienden. Niets doen ze nog apart. Mij zegt dat niets.

Soms vind ik het ook eens leuk om, bijvoorbeeld, met iemand anders te gaan winkelen. Of om dat alleen te doen. Kristof en ik kunnen makkelijk samen zijn, maar kunnen elkaar evenzeer zo makkelijk missen. En ik vind dat prima zo. Natuurlijk is het leuker wanneer we wel tijd samen kunnen spenderen, maar elkaar niet zien is voor ons zeker geen onmogelijke opdracht. En gelukkig maar, vind ik. Wij zijn en blijven individuele personen. En ik vind dat belangrijk. Ik ben ik en hij is hij. En als we samen zijn dan vormen we een geolied duo. (Meestal toch, want geen enkele relatie is perfect natuurlijk.)

Tijd apart spenderen vind ik dus zeker niet erg. Op die manier kunnen we, telkens wanneer we elkaar zien, weer wat nieuwe dingen met elkaar delen en extra genieten van het samenzijn. Verder heb ik die vrijheid in een relatie ook nodig. Ik moet tijd alleen kunnen doorbrengen om mijn batterijen op te kunnen laden. Gelukkig hebben Kristof en ik elkaar op dat vlak helemaal gevonden en denken we daar hetzelfde over. Tijd apart spenderen zorgt bij ons voor een goede, gezonde relatie. We hebben elk onze eigen hobby's en kunnen gewoon ons eigen ding doen, met respect voor elkaar. We kunnen gescheiden leven (ja, door corona zelfs drie weken lang, wat velen dus blijkbaar nogal onmogelijk achten) en weten dat er niets aan onze relatie verandert. Dat is geruststellend.

Ik kan elk koppel dan ook alleen maar aanraden om op zoek te gaan naar een goede balans tussen tijd samen en tijd apart. Te veel of te weinig is namelijk nooit goed. Je moet daarom geen drie weken afstand van elkaar nemen (tenzij corona tussenbeide komt en je niet anders kan, éh), maar het onmogelijk vinden om elkaar eens niet te zien lijkt me ook niet heel gezond.

Die balans tussen tijd samen en tijd apart hebben Kristof en ik gelukkig wel gevonden.

Dat zit hier dus wel goed, hoor. Met ons.

Vind jij het moeilijk om je partner af en toe te missen? 


8 opmerkingen

  1. Ik heb er ook niet zoveel moeite mee. Toen we nog 2 uur uit elkaar woonden, paste dat niet ieder weekend in ons schema. Ook gaan we nog regelmatig apart op vakantie. Net als jij heb ik toen wel eens verbaasde opmerkingen gekregen. Met het omgekeerde kan ik gelukkig ook omgaan blijkbaar, want nu zitten we al 2 maanden samen binnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk onderwerp, dit! Wij gaan ook echt prima samen, maar ik moet er niet aan denken om echt alles samen te doen. Ik ben nog altijd een individu.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Grappig he hoe mensen zo verschillend over dingen kunnen denken. Ik heb op dit moment geen relatie, maar heb zeker ook die alleen-tijd juist nodig!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oei, mensen die samen boodschappen doen en bij wijze van spreken nog samen de vuilnisbak buiten zetten: ik krijg daar jeuk van. Ik ben single, maar ik weet wel dat ik ook in een relatie af en toe tijd alleen nodig zal hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik heb in een vorige relatie gezeten waarin we zo ongeveer als twee legosteentjes tegen elkaar aangeplakt zaten. Nu zit ik in eentje met veel meer zelfstandigheid en dat bevalt toch een stuk beter (al zien wij elkaar juist wat vaker door Corona - ik hou al afstand van zoveel mensen haha, te lang helemaal geen mensen zien trek ik niet ^^). Maar inderdaad, het is voor iedereen anders.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik denk er hetzelfde over als jij. Ik heb enorm veel tijd nodig voor mezelf, alleen. Maar het mag ook niet te veel worden. Door Corona had ik het lief twee maand niet fysiek gezien en dat weegde toch wel door. Ik wilde hem is vastpakken. Maar met alle moderne technologie van tegenwoordig kon ik El nog steeds elke dag alles tegen hem vertellen dus op dat vlak vond ik dat niet per se moeilijker.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik vind het wel moeilijk als mijn vriend bijvoorbeeld een weekend weg is met zijn vrienden. Overdag is het prima, maar ik mis hem dan als ik ga slapen. Verder vind ik het heerlijk om dingen alleen te doen of met vrienden. Wij laten elkaar gewoon ons eigen dint doen. Lijkt me helemaal niet fijn om niks meer voor jezelf te hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik heb soms ook echt nood aan een avondje alleen zijn. Ik kan mijn lief ook best langer missen als ik bijvoorbeeld met vriendinnen op reis ga, maar als ik zelf niets te doen heb (nu bv. met corona) zou ik het toch lastiger vinden. Maar daar is iedereen natuurlijk anders in :)

    BeantwoordenVerwijderen