Settelen vs. reizen

Vrienden laten weleens vallen dat ze vinden dat Kristof en ik een luxe leventje leiden omdat we regelmatig op reis gaan. Zij hebben namelijk een huishouden te runnen; kinderen om voor te zorgen, een huis om te onderhouden,... . Zij leiden continu een druk leven terwijl wij er geregeld op uit kunnen trekken en onze zorgen hier achter ons kunnen laten. Voor hun lijkt dat glamoureus. En avontuurlijk. En vooral ook plezant. Maar niets is wat het lijkt.

Thuiskomen en niets hebben
Natuurlijk vinden wij het reizen plezant want anders zouden wij ook gewoon thuisblijven. Maar die reizen die wij maken nemen slechts enkele weken per jaar in beslag. Al die andere weken zien er voor ons heel wat minder glamoureus uit, en daar wordt niet over gesproken. Daar wordt zelfs niet over nagedacht.

Wij maken inderdaad één à twee mooie reizen per jaar, en knallen er daarbovenop ook af en toe een kleine citytrip tussendoor. Maar dat is het dan ook. Buiten die periodes om moeten we daar veel voor opgeven. Wij zijn bijvoorbeeld (nog) niet gesetteld. Wij hebben geen eigen huis, laat staan kinderen.

Wij komen thuis en wij hebben niets. Onze vrienden blijven (vaker) thuis en hebben daar alles.

Settelen én reizen?
Er zijn natuurlijk ook heel wat mensen die zich kunnen settelen én daarbovenop geregeld kunnen reizen. Maar wij kunnen dat (nog) niet. Zo'n leventje zou ik ook wel willen leiden hoor, maar voorlopig is dat niet voor ons weggelegd. Van zodra wij ons zullen settelen, zal het reizen voor ons ook op een lager pitje komen te staan.

Huisje-boompje-beestje
Kiezen tussen settelen of reizen is voor ons dus niet makkelijk. Het huisje-boompje-beestje verhaal zie ik zéker zitten, maar het reizen opgeven vind ik ook moeilijk. Nu we nog jong zijn en goed meekunnen heb ik het gevoel dat we daarvan moeten profiteren. Bovendien vind ik de vrijheid die we nu hebben ook nog steeds belangrijk. Ik voel af en toe de drang om naar nieuwe plekken te trekken; naar plekken waar niemand mij kent en de taal mij vreemd is. Ik word daar gelukkig van en haal daar energie uit.

Niet iedereen begrijpt het
Helaas wordt die keuze niet door iedereen begrepen. Mensen vinden het raar dat wij ons niet settelen. Zeker omdat het huisje-boompje-beestje verhaal als het enige 'normale' verhaal wordt aanschouwt vandaag de dag. Heb je dat niet voor elkaar voor een bepaalde leeftijd, dan moet er wel iets mis zijn.

Reizen wordt daarbovenop ook al gauw gezien als wegvluchten van de realiteit; als onvolwassen gedrag. Wat nogal een stereotiepe gedachte is. Want waarom zouden we het 'normale / logische' pad volgen als dat ons niet gelukkig maakt? Volwassen zijn wilt ook zeggen dat je je eigen keuzes maakt en daar volledig achterstaat. Ongeacht wat een ander daarvan denkt of zegt. Het draait niet voor iedereen constant rond huizen en kinderen; rond settelen.

Dat misbegrip vind ik dus wel jammer. Vooral omdat ik mij wel zou wìllen settelen, maar het reizen voorlopig ook nog niet wil opgeven. Het is zeker niet leuk om na een fijne reis thuis te komen en niets te hebben; geen eigen huisje-boompje-beestje. Maar we kunnen niet altijd alles hebben in het leven, éh. Dat besef ik maar al te goed.

Kiezen is verliezen
Wij leiden inderdaad een avontuurlijk, plezierig leventje op reis. Maar daarbuiten is het telkens weer doorbijten en bikkelhard sparen en uitkijken naar de volgende reis.
En nadenken over wanneer we dat reizen 'eindelijk' willen omruilen voor een gesetteld leventje.
Want kiezen is verliezen. Voor ons, in dit geval toch.
En dat is niet altijd even makkelijk.

"It's ok not to be where everyone else thinks you should be at your age."

8 opmerkingen

  1. Ik vind dat je dit heel mooi verwoord hebt. Geniet van het reizen, het is juist zo mooi dat je dat nu kunt doen. Maar zo denk ik erover :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat heb je dat prachtig gezegd! Ik kan me voorstellen dat het soms best lastig is om hier keuzes in te maken. Goed dat je daar zo eerlijk over bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Heel open en eerlijk geschreven! En ik begrijp je 'struggles' hieromtrent wel. In het leven is het soms kiezen of delen en meestal is dat zelfs kiezen. Maar wat je ook kiest er zullen altijd mensen zijn die je keuze niet begrijpen omdat die soms niet in het 'normale levenspatroon' horen. Maar wat is normaal? Moet je dan echt in alles iedereen volgen? Kan je dan echt geen eigen leven leiden zonder daar 'verantwoording' voor af te leggen? Ik heb eveneens met heel wat 'struggles of life' te maken en mijn omgeving kan er ook serieus over doordrammen waardoor ik mij dan minderwaardig ofzo voel. As long as we're happy, toch? ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Absoluut. Dat heb je hier ook mooi gezegd. Ik voel mij ook wel vaker minderwaardig omdat ik niet het 'normale' pad volg. En dat is jammer. Ik probeer uiteindelijk ook maar gewoon te doen wat mij gelukkig maakt.

      Verwijderen
  4. Inderdaad: jullie leven, jullie keuzes. Zolang jullie gelukkig zijn om redenen die niks met de buitenwereld te maken hebben doe je het goed :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Absoluut! Dat zeg ik ook wel vaker. En zolang je de buitenwereld geen pijn doet met je keuzes, is er uiteindelijk al helemaal niets aan de hand. Denk ik dan toch.

      Verwijderen