S.O.S. introversie - Ik weet niet wat ik zeggen moet

In onze hypersociale, extroverte maatschappij wordt introversie al snel als mankement aanzien. Men vindt je té teruggetrokken en afstandelijk, saai, of zelfs arrogant. En dat terwijl je, als introvert, gewoon wat meer tijd nodig hebt om prikkels te verwerken. Er is niets mis met je persoonlijkheid want introversie is geen afwijking. Het is gewoon jammer dat de maatschappij van tegenwoordig je wél dat gevoel kan geven. Als rasechte introvert ondervind ook ik de 'nadelen' van mijn persoonlijkheidstype nog dagelijks, en voel ik mij regelmatig een buitenbeentje. Ik probeer daaraan te werken en mezelf te accepteren zoals ik ben, maar iets dat toch vaak blijft terugkomen is het feit dat ik niet altijd weet wat ik zeggen moet. Dus daar heb ik mij eens wat meer in verdiept. 

GEEN FLAPUIT
Tijdens gesprekken weet ik vaak niet meteen wat te zeggen of hoe te reageren. Wanneer ik niets te zeggen heb, dan zeg ik simpelweg ook gewoon niets. Wanneer ik mij niet volledig op mijn gemak voel bij iemand, dan zal ik mijn mond ook niet snel opentrekken. Ik ben geen flapuit. Ik kies mijn woorden meestal zorgvuldig uit en geef daarom ook de voorkeur aan zwijgen als ik het gevoel heb dat ik niets speciaal kan bijdragen aan een situatie. Als ik niets zeg dan weet ik dus gewoon (nog) niet wat te zeggen, of dan wil ik niets zeggen. En dan zwijg ik ook gewoon liever.

En soms voelt dat vervelend. Extroverten zijn namelijk al snel echte spraakwatervallen. Ze praten (vaak) zonder na te denken en vinden het niet leuk wanneer jij, als rasechte introvert, niet meteen een leuke reactie kan teruggeven. En op zulke momenten neemt bij mij de onzekerheid al snel de bovenhand. 

TE STIL, TE VERLEGEN
De meeste mensen hebben altijd interessante dingen te vertellen. Ik daarentegen, ik maak maar weinig mee waardoor ik dus ook niet gauw iets boeiend kan bijbrengen aan gesprekken (vind ik). En hoewel ik altijd erg graag naar iedereen luister, wat er ook gezegd wordt, is het op gang houden van conversaties voor mij heel vermoeiend. Over koetjes en kalfjes praten lukt mij gewoon niet. Dat is niet mijn ding. Maar op die manier kom ik natuurlijk wel steeds over als 'de stille persoon'. Als 'de afstandelijke', 'de asociale', 'de saaie'.

Al zolang ik mij kan herinneren krijg ik daarom ook al negatieve opmerkingen over mijn persoonlijkheid naar mijn hoofd geslingerd. Want ik ben te stil, te verlegen, te saai. Mensen vinden het al snel vervelend dat ik weinig te vertellen heb. Soms zelfs abnormaal. Ik creëer daarom ook al gauw, en meestal zelfs heel onbewust, een afstand tussen mezelf en andere mensen. Ik ben absoluut geen mensen-magneet, dat kan je wel stellen. Niemand denkt als eerste aan mij voor goede raad. Zelfs niet als tweede of als derde. 

IK KAN VOOR NIEMAND IETS BETEKENEN
En onlangs kwam dat plots binnen; dat besef dat ik effectief niets kan betekenen voor iemand. Oppervlakkig, dat wel. Als in: 'Sarah, wil je eens kijken of mijn make-up nog goed zit?' Maar er is niemand die mij leuk genoeg vindt om naartoe te komen op vlak van échte goede raad. Of hulp. Of eender wat dan ook dat iets meer diepgaand is dan bijvoorbeeld het checken van make-up. 

IK ZIT ZO IN ELKAAR
Al word ik mezelf er daarna ook altijd weer snel van bewust dat ik daar zelf voor kies. Ik zit zo in elkaar. Ik heb geen nood aan mensen die mijn deur platlopen. Dan is het ook logisch dat ik met niemand zo'n innige band kan opbouwen, zo'n band die vereist dat men naar mij toekomt voor goede raad of advies. Sterker nog, ik zou dat zelfs vervelend vinden. Ik ben graag op m'n eentje en vermaak me dan ook prima. Tijd alleen is voor mij noodzakelijk om op te kunnen laden. 

Maar enfin. Ik dwaal af. Het komt er dus op neer dat ik, als introvert, vaak niet weet wat te zeggen (al dan niet gewild) en daarom ook niet zo geliefd ben. En soms voelt dat besef helemaal niet zo fijn aan. Al weet ik diep vanbinnen wel dat het gewoon zo is en dat ik zo in elkaar zit. En dat dat ook gewoon oké is.  

UIT ERVARING
Hieronder enkele (naar mijn ervaring!) alom bekende voorbeelden van de verschillen tussen introverten die niet altijd weten wat te zeggen, en extroverten die dat juist wél goed weten. 

Introvert. Ik heb het gevoel dat ik niets interessant te vertellen heb. Dus ik zwijg liever. 
Extrovert. Het is onmogelijk om niets te vertellen te hebben. 99% van de mensen maakt niets boeiend mee. Er is gewoon altijd wel iets om over te praten. Hoe banaal ook. 

Extrovert. Gewoon wat minder redeneren en zeggen wat er in je opkomt. Als je bijvoorbeeld kerstlichtjes ziet dan begin je maar wat over je kerstboom te babbelen.
Introvert. Ik praat niet graag over koetjes en kalfjes. Ik heb daar geen behoefte aan. 

Extrovert. Als je niet durft te praten dan zou ik aan mijn zelfvertrouwen beginnen werken.
Introvert. Het is geen kwestie van 'niet durven' maar van 'niet willen'. 

Extrovert. Als je iets aan hun (introverten) vraagt dan zeggen ze vrijwel niets. Je moet er als het ware alles uitpersen. Ik vind het normaal dat ik met praters een betere band heb.
Introvert. Ik luister nu eenmaal liever dan dat ik zelf praat. Daar ben ik ook beter in. 

Extrovert. Het geeft me een ongemakkelijk gevoel dat zij (introverten) veel van mij weten en ik niets van hun. Dat schept niet veel vertrouwen. Ik weet niet wat ik aan de ander heb. 
Introvert. Ik heb het gevoel dat ik mij moet aanpassen en meer moet praten omdat ik er anders niet bijhoor. In een groep vol praters beland ik ook al snel in de vergetelheid. Dan voel ik soms de druk om iets te moeten zeggen omdat ik er anders toch maar nutteloos bij zit. 

Extrovert. 'Heb jij echt helemaal niets te vertellen?!'
Introvert. - Na zo'n irritante uitspraak niet meer, nee -

'I hate when people ask me
"Why are you so quiet?"
Because I am. That's how I function.
I don't ask others 
"Why are you so noisy? Why do you talk so much?" 
That's rude.'

IK HEB ER VREDE MEE
Het is een beetje een chaotisch artikel geworden, maar oké. Dat is ook hoe het er tegenwoordig in mijn hoofd aan toegaat; chaotisch. Wanneer ik over mijn 'ik-weet-niet-wat-zeggen'-kant nadenk dan voel ik mij daar soms niet goed bij. Het zou gemakkelijker zijn mocht ik tegen Jan en alleman zomaar kunnen beginnen babbelen over het weer. Maar dat is nu eenmaal niet zo. En over het algemeen heb ik daar gelukkig wel vrede mee. 

Er zijn mensen die mij té stil vinden. Of té saai. Of zelfs té arrogant. Maar dat zijn niet mijn mensen. 
Net zoals ik ook niet hun mens ben. 

IK BEN EVENVEEL WAARD
Zoals ik al zei is introversie een persoonskenmerk, en geen mankement of afwijking. De norm mag tegenwoordig dan wel 'energiek, uitbundig en charismatisch' zijn, ik hoef mij daarom niet te spiegelen aan extroverten. Ik heb andere eigenschappen die er toe doen. Eigenschappen die deze extroverte maatschappij wat in balans houden.
Ik ben ook nodig. Ik ben evenveel waard.


Hoe ga jij om met introversie? Ik ben héél benieuwd!




Disclaimer! Geschreven vanuit mijn eigen ervaringen als rasechte (100%) introvert

21 opmerkingen

  1. Ik heb wel eens gehoord dat introvert en extrovert vooral te maken heeft met hoe je oplaadt. Doe je dat met mensen om je heen of alleen? Als dát het is, ben ik zeker weten introvert. Ik ben wél een flapuit, maar dat is ook een overlevingsmechanisme. Dat je niets voor iemand zou kunnen betekenen als introvert, ben ik het trouwens helemaal niet mee eens. Volgens mij kun je met een introvert heel goed van hart tot hart praten en daarom kun je ook dan heel veel betekenen voor anderen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh, absoluut! Ik weet ook 100% zeker dat je héél veel aan introverten kunt hebben! Dat 'ik kan voor niemand iets betekenen' is puur een gevoel dat ik zelf, persoonlijk, heb. Dat is zéker niet iets waarvan ik denk dat elke introvert ter wereld het ervaart.

      Verwijderen
  2. Dit artikel is op bepaalde punten erg herkenbaar voor me. Ik ben er eigenlijk nog altijd niet uit wat ik ben, maar als ik het nu zou moeten zeggen, dan zou ik introvert kiezen. Ik kan soms wel over koetjes en kalfjes praten, maar alleen als ik op mijn gemak ben. Over andere sociale situaties kan ik behoorlijk stressen, zoals alleen aankomen op een verjaardag. Toch interessant om me eens verder in te verdiepen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, éh! Ik vind dat ook altijd interessant om me in te verdiepen. En voor zover ik weet kan je simpelweg ook zowel intro- als extrovert zijn. Of je bent geen van beiden (dat wordt dan omschreven als een 'ambivert' geloof ik).

      Verwijderen
  3. Enorm herkenbaar artikel. Vooral nu in de zomer vind ik het een lastige periode als introvert, je wordt uitgenodigd voor bbq's, trouwfeesten,... Dus vooral gelegenheden waar je in grote groep zit en waarbij verwacht wordt dat je actief aan het gesprek meedoet. Ik weet ook nooit goed wat te vertellen, ik heb vaak het gevoel dat mijn leven gewoon verderkabbelt en ik weet niet goed wat ik daaruit moet filteren om te vertellen aan anderen. Wat me wel helpt, is op voorhand al enkele onderwerpen te bedenken waar ik zelf over kan praten en ook enkele vragen die ik anderen kan stellen om een gesprek op gang te houden. De opmerking dat ik arrogant/hautain lijk, heb ik ook al gehoord, stil zijn in combinatie met een resting bitch face is niet zo handig :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Exact! Ik heb het dus ook zo moeilijk met het filteren van hetgeen ik best wel en niet kan zeggen, en uiteindelijk zeg ik dan maar niets. Op voorhand enkele onderwerpen bedenken waarover je kan praten is wel een goede tip. Die pas ik soms automatisch al toe om gênante/te stille momenten te voorkomen.

      Verwijderen
  4. ❤️ voor jou. Ik hoop dat je snel rust vindt in je chaotische hoofd. Je mag misschien niet altijd weten wat te zeggen maar schrijven daarentegen kun je zeker wel. Ik geniet van je schrijfsels Sarah dus voor mij beteken je wel iets �� Ik beschouw mezelf ook als een introvert en heb het daar soms wel moeilijk mee. Soms plan ik teveel activiteiten in en als ik dan niet genoeg tijd op m'n eentje heb kan dat z'n tol eisen. Ook mijn job is door de interactie en sociale omgang met bewoners en collega's zeer belastend. Ik ben nog druk bezig om een evenwicht te vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. Wat lief!! Schrijven helpt mij ook goed om mijn chaotische gedachten, die ik dus vaak niet mondeling uitgesproken krijg, wel te kunnen uiten. En inderdaad... met die balans 'sociale activiteiten vs. alleen zijn' heb ik het ook nog steeds moeilijk. Naar dat evenwicht ben ik ook nog zoekende! Niet altijd even makkelijk.

      Verwijderen
  5. Als ik dit zo lees heb je net wel heel wat te vertellen, maar het gaat inderdaad niet om niet durven, maar om niet willen bij de meeste introverten. Wij hebben gewoon niet zoveel behoefte aan smalltalk dan extraverten. Als ben ik wel een introvert die heel hard moet ventileren, maar alleen bij mensen die ook echt goed ken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Schrijven gaat mij ook heel wat beter af dan praten, vandaar denk ik ;) Op deze manier kan ik tenminste zorgvuldig nadenken over mijn woorden. Wanneer ik moet praten krijg ik de juiste woorden niet altijd op het juiste moment uit mijn brein gefilterd, en dan zwijg ik simpelweg ook liever.

      Verwijderen
  6. Ik ben er niet echt uit of ik een introvert ben, maar weet zeker dat ik geen extrovert ben. Bij mensen bij wie ik mij goed voel zal ik eerder een spraakwaterval zijn. En wanneer ik in een nieuwe omgeving kom heb ik altijd tijd nodig om mezelf te zijn. Zoals nu in mijn nieuwe job ben ik nog steeds zoekende naar mijn eigenste persoon in de job. En Sarah, jij bent wie je bent. En wat anderen daar van vinden is hun probleem ;) <3 voor onze vriendschap. xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel. Zo lief ❤︎ Het lijkt me ook heel logisch dat je op een nieuwe werkplek nog op zoek moet naar hoe je je precies kunt/durft/wilt gedragen t.o.v. iedereen. Dat komt, na verloop van tijd, vanzelf wel in orde :)

      Verwijderen
  7. Ik laad ook op van alleentijd en ben in dat opzicht dus ook een introvert (en nog hooggevoelig ook) maar ik kan net wel over de meest onnozele dingen praten. Soms valt het me op dat mensen in mijn omgeving bijvoorbeeld minder vertellen en ik kan echt over iets idioots als mijn treinrit, boodschappen doen, koken, wandelen, ... uren uitweiden. Ik vraag soms zelfs aan mijn collega of ik niet te veel praat of saaie dingen vertel :p
    Maar net als jou heb ik dan ook wel dat ik alleen zo'n spraakwaterval ben als ik me echt op mijn gemak voel bij iemand. Als dat niet het geval is ben ik ook eerder stil. En soms heb ik ook gewoon alleen maar zin om te zitten en luisteren en observeren en dan ben ik ook heel zwijgzaam. Niets mis mee.
    Als ik dan niet op mijn gemak ben vind ik smalltalken ook heel erg moeilijk trouwens.
    Ik vind het verdrietig om te lezen dat je het gevoel hebt dat je niets kunt betekenen voor mensen. Je betekent al veel voor ons door hier je ervaringen te schrijven (dankjewel daarvoor! <3) en als introvert ben jij misschien beter in je uiten online dan face to face, wat ook helemaal oké is.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor de lieve en positieve reactie. Fijn om te lezen!! Het is inderdaad gewoon allemaal oké. Ik moet daar wat vaker aan denken. We zijn goed zoals we zijn.
      ❤︎

      Verwijderen
  8. Ik vind dit heel interessant. Ik twijfel soms heel erg over het feit of ik nu introvert of extravert ben. Ik denk dat ik kenmerken van beide heb. Ik heb me-time nodig, maar kan ook heel aanwezig zijn!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, éh. Ik vind zulke dingen ook altijd interessant. En voor zover ik weet kan je simpelweg ook zowel intro- als extrovert zijn. Dat wordt dan omschreven als 'ambivert' geloof ik.

      Verwijderen
  9. Misschien heb je ook wel iets aan het boek 'Stil' van Susan Cain? Ik vond het wel herkenbare lectuur maar lees er ook mindere reviews van, dus 't is nogal persoonlijk denk ik :).

    Ik ben ook introvert. Vaak vindt men mij verlegen, zeker in groepen (maar ik heb echt een hekel aan groepen, zeker die waar ik niemand ken, maar ook grote familifeesttoestanden vind ik niet fijn).
    Mensen weer ik geen connectie mee voel / mee heb, daar klap ik helemaal bij dicht. Waar ik me wel goed bij voel, ben ik niet opvallend stil of teruggetrokken, integendeel soms.

    Over koetjes en kalfjes praten kan ik wel tegenwoordig, door mijn job heb ik dat wel geleerd want als ik bij klanten ga, moet ik wel praten ;).
    Maar ik hou het wel neutraal, vb altijd dat klagen en zagen, dat kets ik af, daar wil ik dan weer geen energie aan verspillen.
    Ik heb er ook geen probleem meer mee om iemand vreemds aan te spreken, vb in de winkel, op de trein,... of deze morgen nog, het meneertje dat op het voetpad ging zitten op zijn rollater, heb ik gevraagd of hij toch niet onwel werd en of ik iets kon doen voor hem. Dat zou ik vroeger nooit gedurfd hebben.

    Wat ook een verschil maakt: hoe 'belangrijk' het is, wat hangt er vanaf. Dingen waar veel vanaf hangt zoals sollicitaties vroeger, dan wist ik geen woord uit te brengen. Nu ga ik naar klanten met een houding van 'we zien wel, ik kan alleen maar voorstellen wat ik te bieden heb' en merk dat deze houding veel beter werkt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jammer trouwens, dat gevoel, dat je niet belangrijk bent voor mensen...
      Zelf heb ik net heel vaak dat mensen bij mij hun hart komen luchten, een luisterend oor zoeken.
      Alleen omgekeerd kan ik dan niet bij hen terecht, dat geeft mij dan weer niet zo'n goed gevoel over de eigenschap. Want ik wil me ook nooit opdringen aan mensen.

      Verwijderen
    2. Heel erg bedankt voor de boekentip! En voor de uitgebreide reactie trouwens ook! Ik herken ook wel wat je zegt. Afhankelijk van 'hoe belangrijk' de situatie is, kan ik mij ook wel aanpassen. Als het moet, zeker wanneer ik mij op bepaalde situaties kan voorbereiden, kan ik zonder (al te veel) problemen een gesprek aangaan.

      Ik vind het voor jou dan weer erg jammer dat je juist niet terecht kan bij mensen terwijl jij net wél altijd met een luisterend oor klaarstaat voor iedereen. Het is ook zeker niet zo dat je je opdringt wanneer je een luisterend oor terug verwacht. In tegendeel!

      Verwijderen
  10. Mooi artikel. Ik was vroeger heel introvert, maar de laatste paar jaar word ik meer extrovert ook. Tot nu toe nog een mooie balans.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Fijn dat die balans er bij jou is. Ik ben nog steeds een beetje zoekende...

      Verwijderen