Chaotische gedachten uit een luxe suite in Doha

Hier zit ik dan, in een luxueuze suite in Doha. Ik word op mijn wenken bediend en aangesproken alsof ik de koningin ben, maar toch ben ik niet gelukkig. Momenteel ziet mijn leven er langs de buitenkant zo rooskleurig uit dat zelfs ik soms bijna niet kan geloven dat het niet allemaal is wat het lijkt. Want hoe mooi deze suite ook is, en hoe erg ze mij hier ook op handen dragen... onder die laag luxe is mijn leven één grote chaos. Een rommelig hoofd als dat van mij kan zich niet aarden in zo'n nette omgeving als deze. Iets klopt er niet. 

Het gaat niet vooruit
Reizen draait voor mij voornamelijk uit het kunnen laten varen van mijn zorgen. Maar ook dat blijkt nu niet meer te lukken. Ontspannen zit er niet meer in. Constant dwalen mijn gedachten af naar alles wat ik thuis nog moet verwezenlijken. Banale dingen als het schoonmaken van het huis en het wassen van mijn kleding spoken door mijn hoofd, alsook de meer belangrijke dingen des levens. De punten die ik eigenlijk al lang van mijn lijstje had moeten kunnen vinken, maar waar ik nog steeds niet aan toe ben gekomen. Leeftijdsgenoten trouwen erop los, stichten gezinnen en switchen jobs alsof hun leven ervan afhangt in de hoop hun carrière te kunnen lanceren. En hier ben ik. Betreed ik één trede op de trap dan val ik er meteen weer twee naar beneden. Het gaat niet vooruit en dat is verdorie frustrerend.

Mijn eigen redder in nood
Heel mijn leven lang heb ik helaas ook in de waan geleefd dat er, bovenaan die trap waar ik maar af blijf sukkelen, ooit iemand zou staan die me een hand zou aanreiken. Iemand die zou zeggen: 'Vertrouw op mij. Ik help je wel.' Maar die hand is er nooit gekomen. Je hebt in dit leven alleen maar jezelf. En daarmee moet je het doen. Je kunt dus maar beter keuzes maken waar jij (en jijzelf alleen!) volledig achter staat. Na veel vallen en opstaan heb ik dat eindelijk ingezien. Ik heb het nooit heel makkelijk gehad maar ben wel steeds opnieuw mijn eigen redder in nood geweest. En daar ben ik best trots op.

'Uiteindelijk ben je heer en meester van je eigen leven. Jij bent de enige die kan verdragen wat het leven voor jou in petto heeft. Om het leven te kunnen aanvaarden zoals het is - met plezier, verdriet, vreugde en alles wat erbij hoort - en om er verantwoordelijkheid voor te kunnen nemen, moet het op je eigen besluiten gebaseerd zijn. 
De essentie van het leven is individualiteit.'
- Rando Kim

Bang voor de toekomst
Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik constant het gevoel heb dat er dingen moeten gebeuren; nieuwe levensfases moeten aanbreken. Maar in mijn geval lijkt dat dus niet te lukken.

En dat maakt me bang voor de toekomst. Bang dat ik voor eeuwig en altijd ga achter blijven. Dat ik nooit iets ga kunnen verwezenlijken en geen enkel punt van mijn lijstje ga kunnen afvinken. Terwijl ik dat wel zo ontzettend graag wil. Bang om in de vergetelheid te raken omdat ik niets bereikt heb. Bang om bekeken te worden als een grote Niemand. Zo bang zelfs dat ik er nachtenlang van wakker lig. Zo bang dat ik sociale aangelegenheden liever vermijd omdat de vragen rondom huizen en kinderen en carrières te veel pijn doen. Ik word daar ellendig van. De onzekerheid over mezelf wordt gevoed door zulke momenten. En nog meer door het kijken naar leeftijdsgenoten die het allemaal wél al voor elkaar lijken te hebben.

Het leven is geen ponykamp
Het leven is geen ponykamp, zeker?

En hoewel het er misschien wel soms zo kan uitzien, zoals bij mij hier en nu... in deze luxe suite in Doha, is het belangrijk om te beseffen dat iedereen bestaat uit meerdere lagen. De buitenste laag oogt misschien gelukkig; zoals bij mij het geval is. Maar wat er onder die buitenkant verscholen gaat kan er compleet anders uitzien. Ik moet dat in mijn hoofd proberen te prenten. Op een ander loopt het misschien ook niet zo makkelijk als het misschien lijkt.


Elkaar respecteren
Het gras is niet altijd groener aan de overkant.
Ieder van ons bewandelt een eigen, uniek pad.
En daar moeten we allemaal wat meer respect voor hebben!

'Heb je het gevoel dat je achterloopt? Denk je dat jij je tijd verknoeit terwijl al je vrienden vooruitgang boeken op de weg naar succes? Als dat zo is, onthoud dan dat jij bloeit in jouw seizoen en zij in het hunne. Jouw seizoen is nog niet aangebroken. Maar het komt zodra je er klaar voor bent. Misschien komt het later dan bij anderen, maar als het eenmaal zover is, zul je even prachtig bloeien als alle andere bloemen die je voor zijn gegaan. Kop op dus. 
Bereid je voor op je eigen seizoen.'
- Rando Kim


7 opmerkingen

  1. Ik vind het ontroerend om zo mee te lezen met jouw gedachten. Heel mooi hoe eerlijk je hier beschrijft hoe de binnenkant er bij jou uitziet. Ik wens je sterkte met alle dingen die moeilijk zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vind het knap hoe je jouw gedachten zo mooi op papier hebt gezet. Wat vervelend dat je eigenlijk zoveel angsten ervaart. Hoop dat je op een gegeven moment toch ook weer kunt genieten van het reizen.

    Liefs,
    Marloes

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi en eerlijk artikel. Ik denk dat dit voor bijna iedereen wel (deels) herkenbaar is. Ikzelf kan ook behoorlijk stressen over dit soort dingen. Toen ik vrijgezel was over of ik wel iemand zou ontmoeten, omdat ik vroeger toch had gedacht rond de 30 kinderen te hebben en die planning kwam toch wel in de problemen. Ook nu ik een relatie heb kan ik nog over van alles nadenken. Wel of niet trouwen? Wanneer kinderen? Kan ik wel genoeg reizen voor ik aan kinderen begin? Dat ik minder verdien dan veel vriendinnen. Dit komt denk ik voor een groot deel door het vergelijken van je leven met anderen. Als we dat niet zouden doen, zouden we allemaal een stuk gelukkiger zijn. Maar goed, dat is misschien nog niet zo makkelijk ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Iedereen volgt een eigen pad. Vergelijken met anderen is tricky, want je vergelijkt jouw echte leven met wat anderen delen op social media. Een eerlijke vergelijking maken, is dus eigenlijk onmogelijk. Je hebt je gedachten heel mooi verwoord. Ik hoop dat je snel weer het gevoel hebt dat je vooruit komt - of in ieder geval op dezelfde traptrede blijft staan.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zo mooi dat je hier zo open over schrijft en ons een kijkje geeft in je gedachten. Lastig dat je hier zo mee zit maar het is helaas wel herkenbaar op sommige vlakken. Maar ik las ooit eens iets wat me wel meer rust gaf. Ik weet nu de precieze quote niet meer maar het ging er om dat Barack Obama op zijn 55ste met pensioen is gegaan en dat Trump op zijn 70ste nog aan een nieuwe carrière begint. Iedereen volgt inderdaad zijn eigen pad maar het is lastig als je niet meer weet waar je pad heen gaat doordat je jezelf zo vergelijkt met anderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mooi geschreven, maar zo herkenbaar. Ik heb het soms ook moeilijk met enkele punten die je beschrijft. Maar zoals hierboven in de comments al gezegd, we mogen onszelf niet steeds willen vergelijken met anderen. Doch de maatschappij het anderen moeilijk maakt wanneer je niet volgt.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je blog doet me denken aan de quote "in the end everything will be okay, if it's not okay it's not the end".
    Wel super dat je deze gevoelens erkent naar jezelf toe, ze toelaat en erover reflecteert. Dat je ze dan nog eens deelt met ons ook kan ik alleen maar bewonderen.

    BeantwoordenVerwijderen