Eentje voor de vrienden die ik achter me heb gelaten...

Ik blijf het een gek gegeven vinden dat vriendschappen zo makkelijk kunnen verwateren en dat mensen waar je jarenlang lief en leed mee hebt gedeeld, zo eenvoudig uit je leven kunnen verdwijnen. Die vriendin die je opbelde van zodra je nog maar aan je crush dacht, waarmee je urenlang kon lachen zonder reden en waarmee je honderden inside jokes deelde... daar hoor je nu niets meer van.

Het hoort erbij, het gebeurt niet bewust
Het hoort bij het opgroeien, ik weet het. Je hebt geen tijd meer voor al die vrienden uit de middelbare school en je kunt niet meer elk weekend uitgaan omdat er plots echtgenoten en kinderen en stiefkinderen bij komen kijken. Het is allemaal niet simpel.

Vaak is het daarom ook geen bewuste keuze om vrienden achter ons te laten. Het gebeurt gewoon vanzelf. Vriendschappen verwateren en voor je het weet heb je elkaar al twee jaar niet meer gezien. Met wat geluk wens je elkaar nog een snelle 'Gelukkige verjaardag' via WhatsApp, maar meer van die vriendschap blijft er op den duur niet meer over.

'Life goes on and you change. People either grow together or grow apart.'
- Unknown

De waarom-vraag heeft lang door mijn hoofd gespookt
Het is nu eenmaal wat het is. En ik heb het daar lang moeilijk mee gehad. De waarom-vraag bleef maar door mijn hoofd spoken. Waarom is onze vriendschap verwaterd? Ligt het aan mij? Want ik weet dat ik niet de meest interessante persoon ter wereld ben. En ik weet ook dat ik zo introvert ben dat het moeilijk is om tot mij door te dringen en effectief met mij af te spreken. Op sociaal vlak ben ik niet gemakkelijk. Of ligt het toch aan hun? Laten zij mij vallen voor nieuwe relaties? Tel ik niet meer mee nu er echtgenoten en kinderen in het spel zijn?

Ik heb namelijk altijd erg leuke vrienden gehad. Misschien nooit veel (ik kon ze op één hand tellen), maar ze waren er wel altijd. Ik heb kunnen lachen tot ik buikpijn had, over straat kunnen rollen (jawel, letterlijk) van plezier, gepraat over boys boys boys alsof mijn leven ervan afhing en de meest dramatische nachtelijke escapades ooit meegemaakt. De vriendschappen uit mijn jeugd zijn met gemak een 10/10 waard. En natuurlijk mis ik dat. Ik mis mijn vrienden. Maar het leven gaat door en we zijn ondertussen allemaal andere mensen. En dat is een goed ding. Het leven staat niet stil. En misschien is dat ook de reden waarom vriendschappen soms zo makkelijk kunnen verwateren; en waarom we er eigenlijk allemaal niets aan kunnen doen.

Het is mooi geweest
Het is heel normaal dat we niet allemaal bevriend kunnen blijven. En daar heb ik me recent bij neer kunnen leggen. Het is mooi geweest. En het is goed zoals het is nu.

'Growing apart doesn't change the fact that for a long time we grew side by side. 
Our roots will always be tangled. 
And I'm glad for that.'
- Ally Conde
Ik zal altijd om ze blijven geven
Natuurlijk geef ik wel nog steeds ontzettend veel om al de vrienden die ik ooit gehad heb. De meesten hebben niet voor niets jàrenlang deel uitgemaakt van mijn leven, éh. Wanneer ik dus via via hoor dat het goed met ze gaat, of als ze een bijzondere mijlpaal bereiken en dat delen op Instagram, dan maak ik in mijn hoofd automatisch een vreugdekreetje. Ik ben blij wanneer zij het goed maken. Want ook al zijn ze fysiek niet meer aanwezig in mijn leven, en zijn ze zelfs totaal niet meer de persoon die ik ken van vroeger, het zijn en blijven mensen die ooit veel voor mij gedaan en betekend hebben. Ik zal altijd evenveel om ze blijven geven. Net zoals ik tijdens onze vriendschap ook deed.

Cheers to the memories!
Dus voilà. Dit artikel wil ik graag opdragen aan al de vrienden die mij hebben helpen vormen tot de persoon die ik nu ben. Het wilt niet zeggen dat, omdat we elkaar niet meer zien of horen, ik jullie niet meer ongelofelijk, buitengewoon, eersteklas, fenomenaal fantastisch vind!

CHEERS TO THE MEMORIES!



3 opmerkingen

  1. Heel mooi geschreven! En zoals je zegt, het hoort erbij. Je komt elkaar vast weer tegen, dat is mijn ervaring :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo mooi geschreven! Het hoort bij het leven, da's waar. Helaas.. Maar net zoals jij draag ik ook die vrienden die ik niet meer hoor of zie op een hoog vaandel. Ik denk nog vaak terug aan die goeie ouwe tijd, zonder zorgen door het leven met je vrienden aan je zij. If I could turn back time ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dit heb je prachtig geschreven en helaas het is waar. En momenteel zit ik hier ook in, ik ben er denk ik weer twee kwijt. En daar deelde ik lief en leed mee, maar blijkbaar was ik te overweldigend? Terwijl ik juist alles heel liefhebbend bedoelde. Als ik een berichtje op WhatsApp stuurde was het niet goed dat ik gelijk iets over mezelf erbij vertelde, naast dat ik vroeg hoe het met hun ging. Het kwam over of ik die vraag naar hun niet meende.. ik begrijp er nog steeds niks van. Maar ik weet wel dat ik niet voor mensen op mijn knieën blijf gaan. Ik zal de goede momenten koesteren, maar als iemand afscheid wil nemen en mij ''de grond'' in wilt boren zegt dat meer over hun dan over mij.

    BeantwoordenVerwijderen