Mijn VERONA dagboek (Deel 1)

In oktober trokken Kristof en ik enkele dagen naar Verona. Voornamelijk bekend van Shakespeare's 'Romeo en Julia', en voor mij vooral aantrekkelijk vanwege het Italiaanse eten. Not gonna lie. Pizza, pasta, gelato en cappuccino a volonté. Puur genieten. Benieuwd naar wat we, buiten lekker eten, allemaal gedaan hebben? Lees dan zeker verder!

DAG 1 - AANKOMST

Na een korte, vlotte vlucht met Ryanair kwamen we in de late namiddag aan in Verona. Op de luchthaven namen we meteen de shuttle bus naar het station, en van daaruit een bus naar onze Bed & Breakfast. In mijn hoofd klonk het op voorhand als een heel gedoe om zoveel verschillende vervoersmiddelen te moeten nemen, maar gelukkig viel dat allemaal erg goed mee en verliep alles heel soepel. Oef.

Van zodra we waren ingecheckt besloten we meteen op zoek te gaan naar eten. Als je in Italië bent dan moet je daar van profiteren, éh. De uitbater van onze B&B had ons enkele restaurants aangeraden, en daar besloten we er meteen eentje van uit te testen. Super lekkere pizza? Check! Voor het dessert trokken we nog snel even de stad in op zoek naar ijsjes... die we ook al snel vonden. Genieten.

En aangezien onze B&B erg dicht bij de arena lag konden we elke avond ook gezellig over de Piazza Bra kuieren. Plezant!

DAG 2 - VERONA ONTDEKKEN (EN LEKKER ETEN!)

Wakker worden in Verona moet je doen in de stijl van Romeo en Julia, right? ;) Een foto op het balkon van onze Bed & Breakfast mocht dus niet ontbreken.

We waren vroeg opgestaan omdat we Casa di Giulietta wilden bezoeken en daar niet tussen de hordes toeristen wilden belandden. Toen we door de stad wandelden was het daarom ook nog erg rustig.

Stilte voor de storm; de winkelstraat voor openingsuur.

En daar stonden we dan, samen met enkele andere vroege vogels, te wachten voor Julia's poort die nog gesloten was. Eens we binnen konden hadden we natuurlijk wel het geluk van de rust en kalmte te kunnen genieten op deze plek. Het wordt hier namelijk héél snel ook héél druk.

Dit bronzen beeld van Julia staat op de binnenplaats van het huis. Volgens de legende zou je geluk in de liefde vinden als je de rechterborst van het standbeeld aanraakt. Zulke dingen vind ik altijd interessant; wie verzint dat eigenlijk? Hoe komt men daarbij? Hoe dan ook neem ik toch altijd het zekere voor het onzekere en heb ik ook dit keer gedaan wat de legende mij aanraadt. Je weet maar nooit, éh. Wie niet waagt, niet wint. 

Verder hangen toeristen hier ook liefdesboodschappen (vaak met kauwgom) op de muren, en zie je er ontzettend veel liefdesslotjes. Absoluut een plaats voor de romantische zielen onder ons dus. De tortelduifjes. Of diegenen met een gebroken hart die de hoop in de liefde niet willen opgeven. 

Zelf ben ik niet zo te vinden voor al dat, naar mijn mening, kleffe gedoe. Maar wat ik wél plezant vond waren de brievenbussen van Club di Giulietta. Club di Giulietta is namelijk een vrijwilligersorganisatie die alle brieven die gericht zijn aan Julia beantwoordt. De zogenaamde 'Juliet's secretaries' ontvangen dagelijks zakkenvol liefdesbrieven van over de hele wereld, die ze ook effectief allemaal lezen en beantwoorden. Zo leuk! Ik schreef mijn brief vol vragen en opmerkingen omtrent de liefde thuis al, en postte hem in de daarvoor voorziene brievenbus in Casa di Giulietta. Mijn antwoord kijk ik nog steeds vol spanning tegemoet.

En aangezien we er toch waren, namen we ook eens een kijkje ìn Julia's huis. Dat is namelijk omgetoverd tot een Romeo en Julia museum, en vond ik verrassend sober en kil ingericht. Allesbehalve romantisch eigenlijk. Al vond ik het wel fijn om er eens geweest te zijn, én heb ik er mijn Julia-moment gehad en ben ik op hét balkon der balkons kunnen gaan staan. Dat was toch ook weer dat.

Zoals ik al zei ben ik dus niet zo'n romantische ziel en daarom ook niet te vinden voor al dat, in mijn ogen, kleffe gedoe. Hartjes met daarin namen die geschreven zijn door koppels die zogezegd voor eeuwig en altijd samen zullen blijven... Tja. Ik vraag me af hoeveel van die stelletjes ondertussen nog steeds een hecht duo vormen. Zelf schreef ik mijn eigen naam op Julia's muur. Want ik hou ook gewoon van mezelf. Team Sarah, met zekerheid voor àltijd!

Na Casa di Giulietta liepen we verder naar de Arco Della Costa. Dat is een bekende boog in Verona waaronder een walvisrib bengelt. Niemand weet precies hoelang dat ding er al hangt, maar volgens de legende zou het exemplaar naar beneden moeten vallen van zodra er een persoon onder loopt die nog nooit een leugen heeft verteld. Of iets in die trend. Speciaal.

Volgende stop? De Santa Anastasia kerk. Mooi! En dankzij een audiogids ook erg informatief. Al kan ik mij op zulke dingen niet lang focussen en heb ik na een tijdje simpelweg mijn ogen de kost gegeven. Een bezoekje hoe dan ook zeker waard, die kerk!

Vervolgens bezochten we de Santa Maria Matricolare; een imposante kathedraal die ook indruk maakte. En ook hier konden we rondlopen met een audiogids zodat we constant voorzien werden van alle mogelijke informatie. Handig.

Tijd voor cappuccino. Yum.

En na nog wat rond gewandeld te hebben in de stad besloten we ook maar te gaan eten. Zo lekker. Ik koos voor een gnocchi met kaassaus en... halleluja... dat was hemels!

Na ons middagmaal stond Castel San Pietro op de planning. Onderweg daar naartoe liepen we over de Ponte Pietra; één van de oudste bruggen in de stad die je een mooi uitzicht bezorgt over het heuvellandschap in Verona.

Met de kabelbaan naar Castel San Pietro om daar te kunnen genieten van het uitzicht over Verona. Mooi hoor. De tocht naar beneden deden we te voet omdat we op die manier onderweg ook nog wat leuke dingen konden bezichtigen.

En... nog een uitkijkpunt over Verona. Na San Pietro trokken we namelijk naar de Torre dei Lamberti. Van daaruit heb je een fraai uitzicht over de gehele binnenstad.

It's not.

Kleine pauze voor een dessertje. Yummie. Ik at een semifreddo en Kristof een tiramisu. Overheerlijk. 

Nadat we ons dessert hadden opgegeten trokken we op ons gemakje naar de Giardino Giusti. Een mooie tuin waarin je even kunt bekomen van de drukte van de stad. Groot was het er niet, maar mooi zeker wel. Wij hebben er wat rondgewandeld en vervolgens eventjes uitgeblazen in het zonnetje.

Terug op weg naar huis besloten we ook de Arena van Verona te gaan bezoeken. Dat is namelijk één van de best bewaard gebleven amfitheaters ter wereld en wordt vandaag de dag nog steeds gebruikt voor operavoorstellingen vanwege de goede akoestiek. Lang zijn we er echter niet gebleven omdat ik het persoonlijk niet zo'n mooie plek vond. Men was er net het volledige podium aan het afbreken (van een voorafgaande voorstelling), dus het zag er behoorlijk rommelig uit. Jammer. 

Gelukkig is er wel nog altijd eten en stelt dat niet snel teleur. Haha. Lekkerrrr.

En als dessert... uiteraard een ijsje. Je moet er van profiteren als je in Italië bent, éh.

Ben jij al in Verona geweest? 

6 opmerkingen

  1. Wat een mooie plek om naar toe te gaan! Ik hou wel van die legendes. Het park ziet er ook prachtig uit en Italiaans eten is altijd goed :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, éh. Die legendes spreken mij dus ook altijd aan. Ik wil daar altijd meer over weten. Zo interessant eigenlijk... .

      Verwijderen
  2. Het ziet eruit als een mooie en gezellige stad. En inderdaad: het Italiaanse eten is altijd goed. Iedere dag ergens anders een ijsje proberen, haha.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lijkt mij een mooie stad. Zet ik zeker op mijn TravelBucketList ;)

    BeantwoordenVerwijderen