Project S. - Last van de 'FAT GIRL MENTALITY'

Wanneer je (veel) bent afgevallen is het soms moeilijk voor je brein om je lichaam bij te houden. Je bent dat dikke lichaam dan zo gewoon dat je in de winkel bijvoorbeeld automatisch naar grotere maten grijpt, want in je hoofd heb je die grotere maten nog steeds nodig. In je hoofd ben je ook nog altijd 'the ugly fat friend' en wanneer vreemde mensen naar je kijken ga je er automatisch vanuit dat dat is omdat je dik bent, terwijl er misschien gekeken wordt om een compleet andere reden. Misschien wordt er zelfs helemaal niet gekeken, maar lijkt dat alleen maar zo. In ieder geval. De fat girl mentality dus; ik vind het wel een dingetje. Zelf heb ik er namelijk ook last van. 

Mijn gewicht, mijn grootste vijand
Qua uiterlijk is mijn gewicht altijd mijn grootste vijand geweest. En zelfs nu ik daar geen last meer van zou moeten hebben (want ik heb een gezond bmi enzo), heb ik het nog ontzettend lastig om me goed te voelen in mijn vel. Het gebeurt maar zelden dat ik eens denk: 'Yes girrrrl!', of dat ik met opgeheven hoofd door de supermarkt durf te lopen. Meestal voel ik mij namelijk nog steeds 'die lelijke dikke'.

Anti-dik
En als ik daarover nadenk is het ook niet raar dat ik met zulke gedachten blijf rondlopen. Wanneer je overgewicht hebt is de hele wereld dan ook 'tegen' je; de media, mannen, andere vrouwen, mode,... .  Serieus... alles en iedereen werkt tegen. En in een wereld die volledig anti-dik is moet jij, als dik persoon, er dan maar het beste van proberen te maken. De opmerkingen en 'grapjes' over je uiterlijk leer je er op den duur vanzelf bijnemen omdat het quasi onmogelijk is om je ertegen te blijven verzetten. En dat is uiteraard ontzettend jammer.

Body positivity
Zo durf ik mezelf wel een persoon met een sterk karakter te noemen, maar genoeg is genoeg en na een tijdje werden de opmerkingen over mijn gewicht ook mij teveel. Het is mede daarom dat ik erg veel respect heb voor mensen met overgewicht die oprecht comfortabel in hun vel zitten. En dat in een wereld als deze... chapeau! Dat vergt karakter! De body positivity accounts die tegenwoordig de pan uit rijzen kan ik dan ook alleen maar aanprijzen. Wanneer mensen hun lichaam laten zien zoals dat is en tonen dat ze daar van houden, dat is mooi. Dat is hoe het hoort te zijn. We moeten onszelf en elkaar eindelijk maar eens beginnen te accepteren zoals we zijn.

De wereld door de ogen van een dik persoon
Hoe dan ook. Ik zie de wereld wel nog steeds door de ogen van een dik persoon. Die mentaliteit raak ik niet zomaar kwijt. De woorden 'dik' en 'Sarah' verwacht ik standaard samen in één zin. En hoewel ik het verschil op de weegschaal wel zie, zie ik het verschil in de spiegel maar heel moeilijk. Het zal nog wel een tijdje duren eer ik niet meer naar té grote maten grijp in kledingwinkels. Of eer ik mijzelf niet meer dik en lelijk voel wanneer mensen naar mij kijken.

Niet simpel, die fat girl mentality
Gewicht verliezen is één ding, maar leren omgaan met die fat girl mentality is twee. Veel mensen staan er niet meteen bij stil dat afvallen ook zo'n grote mentale toestanden teweeg kan brengen, maar dat doet het dus wel. Niet altijd even simpel, let me tell you.

Society: 'Be yourself.'
Society: 'No! Not like that!'

4 opmerkingen

  1. Herkenbaar :(. Toen ik 25 kilo was afgevallen voelde ik me ook nog steeds dik en droeg ik nog steeds wijde kleding. Ik vond het toen ook heel lastig om er mee om te gaan. Het werd wel beter toen ik ging inzien dat ik toch echt een drie maten kleinere jeans aankon. Het was echt zo... en dat heeft me wel het inzicht gegeven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Een struggle waar ik momenteel ook mee worstel, maar dan in de omgekeerde vorm. Ik moet mij nl wringen in broeken tegenwoordig :( Het gevoel dat ik nagestaard word in de stad of eender waar heb ik gelukkig niet. Maar.. ik mag geen spiegel tegenkomen zoals in een kledingwinkel en toevallig in een lange rij staan wachten voor die spiegel.. Reality check :(

    BeantwoordenVerwijderen