Mijn gedachten over vriendschap als introvert

Enkele van mijn gedachten over vriendschap. Als rasechte introvert is het voor mij namelijk niet altijd erg makkelijk om vriendschappen te onderhouden. Laat staan dat het mijn grootste prioriteit is. Hieronder enkele van mijn hersenspinsels. 

Vermoeiende sociale aangelegenheden
Mijn batterijen worden opgeladen door alleen te zijn. Hoewel het heel ontspannend klinkt - en voor veel mensen ook effectief ontspannend ís - om bijvoorbeeld een terrasje te gaan doen met vrienden, is dat voor mij enorm vermoeiend. Zulke dingen zuigen alle energie uit mij. En het vervelende is dat dat vaak niet begrepen wordt. Het merendeel van de bevolking kan net wél goed omgaan met zulke sociale aangelegenheden. Zeker als het gaat om 'ontspannende' zaken als terrasjes doen. En dat misbegrip is jammer. Ik heb mij er lang 'anders' door gevoeld. Raar zelfs. Alsof er iets mis was met mij. Maar sinds kort kan ik die negatieve gedachten laten varen omdat ik weet dat ik gewoon zo in elkaar zit. En daar is niets mis mee. Ik ben nu eenmaal (extreem) introvert en daar heb ik elke dag wat meer vrede mee.

Soms zwijg ik gewoon liever
Begrijp me niet verkeerd. Ik doe ook graag terrasjes, maar gewoon niet te vaak. Hoe ouder ik word, hoe minder behoefte ik heb aan sociaal contact. Ik heb het best makkelijk met mijn ouders, mijn broer en mijn vriend, maar op vlak van andere mensen gaat mijn energiepijl erg snel omlaag. Mijn reactie daarop is dan ook om mij onopvallend te gedragen en om niet zo veel te praten. En dan wordt er vaak gedacht dat ik niet goed in mijn vel zit of dat er iets scheelt. Puur omdat ik stil ben. Maar dat is dus helemaal niet zo. Als ik niets zeg weet ik gewoon niet wat te zeggen of wil ik niets zeggen. En dan zwijg ik dus ook gewoon liever. Een drukke omgeving is voor mij al meer dan voldoende, zelf heb ik er dan helemaal geen behoefte aan om op zo'n moment ook nog eens druk te gaan doen.

Sociaal zijn is 'normaal'
Wat ik voornamelijk jammer vind is dat sociaal zijn door de maatschappij als 'normaal' wordt beschouwd, en dat mensen die dat niet zijn al snel als abnormaal bestempeld worden. En dat terwijl de behoefte aan sociaal contact (of het gebrek aan die behoefte) simpelweg een karaktereigenschap is. Een deel van jouw als persoon. Het ene is niet beter dan het andere, zeg maar.

Soms heb ik echter wel nog dat gevoel. Dan lijkt het alsof ik wat meer moeite moet doen om meer sociaal contact te hebben; om wat meer uit te gaan met vrienden of dergelijke. Gedachten als: 'Wat als ik later eindig zonder partner, zonder kinderen en zonder familie?' spoken daarbovenop ook weleens door mijn hoofd. 'Wat als ik dan een vriend of twee nodig heb, en er op zo'n moment geen heb?'

Vrienden
Gelukkig heb ik momenteel wel nog steeds enkele vrienden die ik niet elke maand hoef te zien, maar bij wie ik me télkens weer voel thuiskomen als ik ze dan toch opnieuw zie. En dat is belangrijk. Kunnen praten alsof er geen tijd is verstreken sinds je elkaar voor het laatst gezien hebt, hoe lang dat ook geleden is, is zo fijn. Vrienden die erg vaak willen afspreken heb ik altijd een beetje benauwend gevonden. Dat heeft voor mij nooit gemoeten. Als tiener voelde ik weleens de druk om daaraan toe te geven - want dan lijkt het wel zo te horen dat je veel vrienden moet hebben en vaak moet uitgaan! - maar al bij al ben ik altijd goed mezelf kunnen blijven op dat vlak. Nu ik die druk niet meer zo erg voel om een bijzonder sociaal leven te moeten leiden, voel ik me ook veel rustiger.

Gelukkig op mijn eentje
Ik spreek dus af en toe nog wel af met vrienden, en hoor geregeld ook nog weleens iemand via Whatsapp of dergelijke. Maar voor het grootste deel ben ik perfect gelukkig op mijn eentje. Het huishouden doen, koken, lezen, tv kijken, bloggen, mijn huisdieren (weet je trouwens meteen ook altijd wat je aan hebt!),... . Ik heb genoeg om mij alleen mee bezig te houden. En dat is ook gewoon mijn keuze. Vriendschap is niet meteen mijn grootste prioriteit in het leven en daar ben ik perfect gelukkig mee. Hoe raar de meeste mensen dat misschien ook vinden.

'I withdraw from people and places from time to time, 
I need space from a world that is filled with millions of mouths that talk too much
but never have anything to say.'
- Kaitlin Foster


Hoe ervaar jij vriendschap? Heb jij daar soms ook wat moeite mee? Of net helemaal niet? 


7 opmerkingen

  1. Ik herken deels wat je zegt. Ik heb niet altijd zin om actief gezellig te zijn. Maar ik heb wel verschillende vriendinnen(groepjes) en bijna iedere week zie ik wel iemand daarvan, meestal om samen te eten. Maar daarnaast graag genoeg tijd voor mezelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik herken het ook deels, ik denk dat ik tussen introvert en extravert in zit, ik kan heel erg genieten van gezellige avonden met vrienden of vriendinnen, en regelmatig vind ik dit ook niet erg. Maar avondjes alleen kan ik ook ontzettend van genieten!
    Liefs,
    Evelien

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik herken ook wel wat je zegt. Ik ben (denk ik) een ambivert, met op bepaalde vlakken neiging naar introvert, bijvoorbeeld als het gaat om vriendschappen. Ik hoef mijn vrienden ook niet vaak te zien en ben heel gelukkig in mijn eentje. Er is maar een kleine groep mensen die mij niet moe maakt en dat zijn mijn ouders, broertjes en vriend. En ook bij hen heb ik soms de behoefte aan rust, om gewoon even helemaal niets te zeggen.

    Vroeger ging ik nog best vaak naar kroegen en zat ik regelmatig op terrasjes, maar achteraf gezien was dat helemaal niet mijn ding. Ik had ooit een beste vriendin die vaak wilde afspreken en mij totaal niet snapte dat ik tijd voor mijzelf nodig had. Eén keer per week tijd voor jezelf is toch genoeg? Nope. Totaal niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind dit best herkenbaar! Ik dacht ook altijd dat ik introvert was, maar volgens mij ben ik eerder iets tussenin. Op mijn werk ben ik namelijk wel aanwezig als in; ik praat veel én graag en ik vind het fijn om babbeltjes te doen met mijn collega's. Langs de andere kant heb ik eigenlijk ook niet heel erg nood aan vriendschap. Mijn vriendschappen zijn prima hoe ze nu zijn. Ik zie mijn beste vriendinnen een paar keer per jaar en dat is oké. Van die sociale gelegenheden kosten me ook altijd heel veel energie en ik heb echt wel tijd alleen nodig om me helemaal goed te voelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ergens heel herkenbaar voor mij. Waar ik vroeger nood had aan vrienden ben ik nu liever op mezelf. Ook is de situatie helemaal verandert en begint ieder een eigen weg te gaan. Zo zijn de meeste getrouwd en hebben kinderen en blijf ik als single over. Het idee dat ik nooit iemand zal tegenkomen om mijn leven mee te delen doet mij helaas wel bang worden. 'Wat als?' is een vraag die vaak in mij opkomt. En ja, ik voel mij vaak eenzaam, maar de drang om elke week af te spreken met vrienden heb ik niet meer.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat een mooi stuk, waarschijnlijk omdat ik mijzelf er heel erg in terug lees. Ik heb echt precies hetzelfde. Vooral dit geschreven stuk van jou:

    ' Ik heb het best makkelijk met mijn ouders, mijn broer en mijn vriend, maar op vlak van andere mensen gaat mijn energiepijl erg snel omlaag. Mijn reactie daarop is dan ook om mij onopvallend te gedragen en om niet zo veel te praten. En dan wordt er vaak gedacht dat ik niet goed in mijn vel zit of dat er iets scheelt. Puur omdat ik stil ben. Maar dat is dus helemaal niet zo. Als ik niets zeg weet ik gewoon niet wat te zeggen of wil ik niets zeggen. En dan zwijg ik dus ook gewoon liever. Een drukke omgeving is voor mij al meer dan voldoende, zelf heb ik er dan helemaal geen behoefte aan om op zo'n moment ook nog eens druk te gaan doen'.

    Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben :)
    Dankjewel.

    BeantwoordenVerwijderen