Mijn migraine verhaal

Dat ik al jarenlang last heb van migraine is een feit dat zeker is. Ik vond het nu ook wel eens tijd om mijn hele migraine geschiedenis uit te doeken te doen. Misschien niet zo interessant voor diegenen die nooit last hebben van deze ziekte, maar voor iedereen die er wel regelmatig mee te maken heeft denk ik dat het wel eens fijn kan zijn om het verhaal van een 'lotgenoot' te kunnen lezen. Dus voilà... Hier volgt mijn migraine verhaal!

Mijn eerste aanval
Op mijn 17de ging ik samen met een vriendin naar de Kinepolis. Allemaal goed en wel, tot ik tijdens de film een vreemde tinteling begon te voelen in mijn rechterarm. Het voelde een beetje aan alsof mijn arm sliep, maar toch net dat tikkeltje anders. Het was ook daarom dat ik meteen een beetje ongerust werd. Dat tintelende gevoel in mijn arm was iets dat ik nog nooit eerder had meegemaakt. Tijdens de film begon ik mijn arm daarom ook te bewegen. Kwestie van dat lamme gevoel een beetje tegen te gaan. De vriendin die bij mij was vond het maar een gek gezicht en vroeg dan ook meteen of alles in orde was met mij, waarop ik antwoordde dat alles ok was en mijn arm gewoon sliep. Want wat moest ik anders zeggen?

Tijdens de pauze van onze film begonnen we, zoals vriendinnen dat doen, uiteraard met elkaar te babbelen. En toen gebeurde er opnieuw iets vreemd. Ik begon te stotteren en kreeg niet meer gezegd wat ik wilde zeggen. Heel gek. Opnieuw vroeg mijn vriendin of alles in orde was, waarop ik, met heel veel moeite, antwoordde dat ik me gewoon niet zo goed voelde. Ik wist totaal niet wat er met mij aan de hand was en vond het zelfs een beetje eng omdat ik mijn spraak plots niet meer volledig onder controle had.

Eens terug thuisgekomen van de film (die precies een eeuwigheid leek te duren) begon ik mij ook duizelig en misselijk te voelen. Er verschenen vlekken voor mijn ogen, en omdat ik geen idee had wat er aan de hand was dacht ik oprecht dat ik aan het sterven was. Alsof mijn lichaam stilletjes aan stopte met werken. Tot er opeens ook hoofdpijn bij kwam kijken. Alle lichten moesten uit en het moest muisstil zijn, want ik kon opeens niets meer verdragen. Geen licht, geen geluid, geen straffe geuren. Helemaal niets. En plots begon ik, bovenop alle andere symptomen, ook nog eens over te geven. Mijn mama (a.k.a. mijn reddende engel), die telefonisch in contact stond met de dokter van wacht, kreeg al snel te horen dat het om een typische migraine-aanval ging. Niets ernstig, wel iets vervelend. En omdat ik mijn eigen pijnstillers (tabletjes) niet kon binnenhouden heb ik diezelfde dag nog twee inspuitingen met pijnstillende medicatie gehad. Na zo'n drietal dagen was de aanval over. Vreselijk was het! Ik had nog nooit eerder zoiets pijnlijk meegemaakt!

Naar de neuroloog
De eerste twee jaar na mijn eerste migraine-aanval kreeg ik elk jaar zo'n 4-tal aanvallen. Best ok dus. Tot mijn aanvallen sneller en sneller achter elkaar begonnen te komen. Ik miste lessen op school, moest heel vaak afspraken afzeggen,... . Op een gegeven moment belandde ik zelfs op de spoed door een heftige aanval, waar ik uiteindelijk door de dokters werd doorverwezen naar een neuroloog. Ik kreeg een hersenscan, een uitgebreid onderzoek van mijn ogen (scan inclusief), een bloedonderzoek, moest bijhouden wat ik at, wanneer ik mijn regels kreeg en wanneer ik hoofdpijn of migraine had. En wat bleek uit alle resultaten? Ik was kerngezond. Er was bovendien geen verband te vinden tussen mijn eetgewoontes en mijn migraine, alsook niet tussen mijn menstruatie en mijn migraine. De neuroloog besloot me daarom te voorzien van medicatie die preventief zou werken op vlak van migraine-aanvallen.

Gewichtstoename
In eerste instantie kreeg ik bètablokkers (metoprolol als ik mij niet vergis) voorgeschreven. Na enkele maanden werd echter duidelijk dat die medicatie compleet niet bleek te helpen voor mij. Mijn migraine was nog steeds even aanwezig als ervoor. Een nieuw bezoekje aan de neuroloog leverde mij een voorschrift voor Depakine op; opnieuw een medicijn dat migraine voorkomt. Na een tijdje merkte ik dat mijn migraine minder werd, maar dat ik wel in massa begon toe te nemen. Halleluja! Eén van de bijwerkingen van Depakine is namelijk gewichtstoename, en uiteraard zag ik er na enkele weken als een opgeblazen kikker uit. Allesbehalve plezant, dus.

Stress?
Ik bracht een bezoekje aan de huisarts om het over mijn medicatie en mijn gewichtstoename te hebben, en die raadde mij meteen aan om met Depakine te stoppen en andere migraine-medicatie uit te proberen. Er werd terug bloed getrokken, en omdat ik wéér kerngezond bleek te zijn kwam ter sprake dat mijn migraine misschien wel het gevolg was van ernstige stress. Ik kreeg anti-depressiva tegen migraine voorgeschreven en hoopte dat ik op die manier opnieuw een tijdje verder kon.

De hoofdpijnkliniek
Niet dus. Mijn migraine-aanvallen bleven frequent en heftig voorkomen, en op aanraden van familie heb ik daarom een afspraak gemaakt bij de hoofdpijnkliniek in Gasthuisberg. Ik had al alles geprobeerd (zelfs accupunctuur, omdat mijn medicatie nooit bleek te helpen!) en niets hielp. Dus het werd tijd voor het grove geschut. Ik had nood aan specialisten. En wow, thumbs up voor de hoofdpijnkliniek in Gasthuisberg want daar hebben ze mij echt ontzettend goed verder geholpen! Ik werd opnieuw binnenstebuiten gekeerd; ik kreeg een MRI- en een CT-scan, een bloedonderzoek, een oogonderzoek, en zelfs een lumbale punctie. En ook hier bleek ik weer kerngezond te zijn. Van waar die migraine dan afkomstig is? Geen idee. Maar hoe dan ook moest ik de juiste behandeling krijgen. En die kreeg ik ook! Ik kreeg Topamax en Almogran voorgeschreven, en na enkele maanden merkte ik duidelijk dat die medicatie hielp! Mijn migraine-aanvallen minderden wonderbaarlijk en ik kon weer 'normaal' beginnen te leven. Zalig! Ook werd ik erg goed opgevolgd door de dokters in de hoofdpijnkliniek. Ik moest om de x aantal maanden op controle zodat de hoeveelheid medicatie die ik nam, indien nodig, kon worden aangepast.

Hoe gaat het nu?
Ik neem nog steeds elke dag Topamax en ben daar ook nog altijd tevreden over. Ik heb dit jaar nog maar één aanval gehad dus duimen dat de teller op één gaat blijven staan! Wel heb ik heel vaak last van gewone hoofdpijn (ik moet bijna dagelijks extra pijnstillers nemen), en voel ik regelmatig een kleine migraine-aanval opkomen. Wanneer ik vlekken voor mijn ogen zie of een tintelend gevoel krijg in mijn arm (dat zijn aura's; de verschijnselen die een migraine-aanval voorspellen) dan slik ik meteen een Almogran tabletje en dan wordt mijn aanval tegengehouden.

Het enige grote nadeel dat ik ondervind is dat ik àltijd moe ben. De medicatie die ik neem zorgt ervoor dat ik constant pompaf ben. Ik zou op ieder moment van de dag in mijn bed kunnen gaan liggen om een dutje te doen. Maar oké... het is niet extreem hinderlijk en ik vind het fijner om moe te zijn dan om pijn te hebben. Dus dat is dat.

Migraine ervaringen en/of tips tegen migraine zijn altijd welkom!


3 opmerkingen

  1. Ik heb eerder een zeer lichte vorm van migraine, al gelooft de huisdokter mij niet (ja, echt waar!). Ik heb vaak hoofdpijn, maar kan die goed onderscheiden met de 'migraine die 'k niet blijk te hebben'. Bij hoofdpijn gaat de pijn over met een aspro bruis of dafalgan. Bij migraine niet. Bij hoofdpijn heb 'k ook constant harde pijn links of rechts in m'n hoofd, bij migraine is 't maar een lichte tinteling over de gehele breedte. Ik kan er gelukkig nog mee leven, maar leuk is 't natuurlijk niet. 't Enige wat helpt is genoeg suikers binnen krijgen & slapen.
    Een collega van mij heeft net dezelfde symptomen als jij. 'k Kan mij voorstellen dat dit zwaar is, want soms komt zij nog werken & zie 'k hoe moeilijk ze 't heeft. Wij proberen haar shifts over te nemen bij zo'n aanval, maar is niet altijd mogelijk. Als ze bv kerngezond komt werken, maar tijdens de shift de eerste symptomen voelt neemt ze al direct een medicijn om de aanval tegen te gaan.
    Het is goed dat je dit eens uitgebreid verteld hebt (ookal wist 'k dat al ;) ). Misschien kom je wel lotgenoten tegen & kunnen jullie elkander helpen :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bah, wat naar. Fijn dat je medicatie je een beetje op de been kan houden!

    BeantwoordenVerwijderen