Het verlies van een huisdier - Pitou

Veel mensen beschouwen hun huisdier als een echt familielid. Dat deden wij ook met Pitou. Op 31 augustus 1997, de dag voor mijn 8ste verjaardag, vond mijn broer haar in onze tuin. Je kan dus wel stellen dat zij het mooiste verjaardagscadeau was dat ik ooit gekregen heb. Een geschenk van God, als het ware. 17 jaar en 13 dagen hebben we van haar aanwezigheid mogen genieten. Ze kon mij opbeuren als geen ander, was er altijd voor ons, deed geen vlieg kwaad. De dag dat we haar hebben moeten afgeven was dan ook één van de pijnlijkste dagen van mijn leven...

Kat gevonden in tuin

Op 31 augustus 1996 vond mijn broer haar in onze tuin. Ze was extreem mager. En aangezien wij toen nog geen katten, en dus ook geen kattenvoeding hadden, konden we haar alleen maar melk voorschotelen. Na twee minuten had ze al een naam... Pitou! Na vijf minuten was de zaak compleet uitgesproken en stond vast dat we haar zouden houden. Zelfs mijn mama, niet meteen de grootste dierenliefhebber, was toch een beetje verliefd. 'Zet haar maar in het tuinhuis', zei ze tegen ons, 'Maar laat het raam openstaan.' We stonden namelijk op punt om een ijsje te gaan eten in Scherpenheuvel. Nu ja, een kat 'opsluiten' in een tuinhuis met een openstaand raam is nu niet meteen een kat 'opsluiten'. Dus terug van Scherpenheuvel liepen mijn broer, zus en ik automatisch naar het tuinhuis om te kijken of ze er nog zat. En jawel hoor. Daar zat ze braaf op ons te wachten, ons Pitou. Niet meer IN het tuinhuis natuurlijk, maar gewoon in onze tuin. En ze is nooit meer weggegaan...



Pitou... en Sissi

Toen we beslist hadden ze te houden moest ze natuurlijk grondig door de dierenarts nagekeken worden; ze was extreem mager, had diarree en moest regelmatig overgeven. Een doktersbezoekje was dus wel nodig. Ze was verzwakt, moest terug op krachten komen. En van zodra het beter met haar ging moest ze ook gesteriliseerd worden; want meer katten zagen mijn ouders natuurlijk niet zitten. De afspraak met de dierenarts was gemaakt; hij zou haar komen ophalen, steriliseren, en weer terug naar huis brengen. Komt hij thuis, voelt hij aan Pitou's buik, blijkt dat ze al zwanger is. Ik herinner mij er niet meer veel van, maar uit haar nestje hebben we één kitten zelf gehouden. Sissi. Wel weet ik nog dat ze bevallen is achter de zetel in de woonkamer, in de koets waar ik als baby ook altijd heb ingelegen ;)




Zo lief!
Iedereen die Pitou kende zei hetzelfde. 'Zo lief!' En dat was ze ook. Ze deed geen vlieg kwaad. Het was een echte dame. 




Ouderdom
Op haar 16de begon ze meer en meer te drinken, vaker te plassen en slomer te wandelen. Er werd chronisch nierfalen vastgesteld. De ene kat leeft er twee weken mee, de andere kat twee jaar. Pitou heeft het nog een dikke twee jaar volgehouden. Onze kleine, sterke dame. Op 12 september 2014, dertien dagen na haar 18de verjaardag, hebben we haar uiteindelijk bij ons thuis laten inslapen. Het ging niet meer. Ze was op. 




Rouwproces
Ik mis haar nog elke dag ontzettend hard. Aan haar denken doet nog altijd zo'n pijn, wat sommige mensen gek vinden 'want het is toch geen mens?!' Nu ja, als je een dier zolang gehad hebt vind ik het logisch dat je een lang en pijnlijk rouwproces moet doorstaan. Pitou is meer dan 17 jaar dag in dag uit bij mij geweest. Als dat dan opeens wegvalt is dat heel gek. Ik had nog nooit eerder iemand verloren die ik zolang, zo dicht bij mij gehad heb. En al is dat 'maar' een dier... dat doet pijn! Het heeft toch enkele maanden geduurd eer ik terug over Pitou kon praten. Als iemand mij iets over haar vroeg schoten de tranen mij gewoon in de ogen. Ik heb meteen na haar dood ook een armbandje met haar naam erin laten maken zodat ze toch nog altijd dicht bij mij is. 



Ook heb ik een video van haar gemaakt en op YouTube geplaatst. En zo vindt iedereen wel manieren om met de dood van zijn huisdier om te gaan. Je moet je er in ieder geval niet voor schamen! 



Liefs, Sarah

Geen opmerkingen